Laten we scheiden, dan zijn we er van af

“Il faut quitter les flamands au plus vite”, want wie weet wat ze ons nog allemaal gaan aandoen. Dat is algemene teneur van de reacties op La Libre Belgique bij het ontslag van Yves Leterme. Je kunt ermee lachen. Je kunt er de spot mee drijven. Je kunt het oneens zijn met zulke reacties. Maar je kunt ze niet ontkennen.

En dan ben je weg. Natuurlijk?
Laten we scheiden, dan zijn we eindelijk van al dat gedoe af. Scheiden lijkt, zeker als reacties leest zoals die op Lalibre.be, haast onvermijdelijk. Maar scheiden is niet de job van je leven vinden. Het is niet omdat je plotseling in een confederale staat een ministaat bent dat er een oceaan tussen je in ligt.

The Lost Art of Listening
In The Lost Art of Listening citeert de Amerikaanse relatiepsycholoog Michael P. Nichols gesprekken met cliënten en tussen cliënten onderling. Allemaal hebben ze relatieproblemen. En het komt er telkens op neer dat de ene partner de andere wil veranderen.

Lukt niet, aldus Nichols. Varieer je gesprek, probeer eens een andere aanpak, probeer eens anders te luisteren, maar probeer niet je partner te veranderen. Nichols geeft tips en probeert de klager te laten zien hoe die zelf een deel van zijn of haar frustratie kan vermijden.

Hét uitgangspunt is dat een relatie iets is wat je samen hebt. Hetzelfde geldt voor de problemen en de misverstanden. Je bent net zo veel deel van de relatie als je deel bent van de problemen die je ervaart in je relatie. Het mooie aan Nichols boek is dat hij heldere – vaak confronterend – analyses maakt van hoe de betrokkenen elk hun deel hebben in een conflict en hoe ze dat conflict kunnen oplossen.

Hoe scheid je van jezelf?
Nichols is geen wonderdokter. Mensen blijven mensen. Cliënten geven er regelmatig de brui aan, nog voor ze volgens Nichols alles geprobeerd hebben. Zo’n scheiding lost alvast niets op. Je bent weg van elkaar, maar je gebrekkige manier van communiceren, je onvermogen om een bepaalde situatie te ontmijnen, daar zit je nog mee. En dat gaat je vroeg of laat weer parten spelen.

Maken we elkaar niet kapot door bij elkaar te blijven? Dat is, denk ik, een verkeerde vraag. We maken elkaar kapot door op zo met elkaar te blijven omgaan. Hoe ver we ook van elkaar verwijderd zijn, hoe hard we na een scheiding ook onze eigen weg gaan, we komen elkaar en onszelf hoe dan ook nog tegen.

Relatietherapie voor gemeenschappen
Of het met de Vlamingen en de Franstalingen net zo is? Dat moet de toekomst uitwijzen. Het is frappant hoeveel overeenkomsten het conflict tussen Franstaligen en Vlamingen vertoont met ruziënde cliënten uit Nichols boek. Zegt dat alles over hoe het verhaal zal aflopen? Je hebt mensen die geloven dat je de samenleving niet mag psychologiseren. Individuen reageren anders dan partijen, gemeenschappen. Maar wat symptomatisch is voor heel wat individuen wordt al snel symptomatisch voor de gemeenschap.

Het mooiste moment is een compliment
Hoe hard we het ook roepen, Vlamingen en Franstaligen kunnen niet scheiden van elkaar. We kunnen hoogstens wat zelfstandiger worden (kan nooit kwaad), afspraken maken over een betere taakverdeling in het huishouden, elkaar wat meer waarderen. Af en toe eens, nee, vaker elkaar een gemeend compliment geven. En het even gemeend aannemen. We zijn al kritisch genoeg. En behalve een regeringscrisis en wederzijds wantrouwen heeft het ons nog niets opgeleverd.

Advertisements
Tagged , , , , , , , , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: