The possibility of the impossibility never makes sense. But when it does, you’ve outscored the competition.
Recently it became clear that Herman Van Rompuy, our prime minister, is going to become the first European President. This implies that somebody has to step up to take his place. Now a lot of people expect his fellow party-member and predecessor Yves Leterme to claim the stage. This prospect has sparked fierce debates among politicians, citizens and journalists.
“Il faut quitter les flamands au plus vite”, want wie weet wat ze ons nog allemaal gaan aandoen. Dat is algemene teneur van de reacties op La Libre Belgique bij het ontslag van Yves Leterme. Je kunt ermee lachen. Je kunt er de spot mee drijven. Je kunt het oneens zijn met zulke reacties. Maar je kunt ze niet ontkennen.
En dan ben je weg. Natuurlijk?
Laten we scheiden, dan zijn we eindelijk van al dat gedoe af. Scheiden lijkt, zeker als reacties leest zoals die op Lalibre.be, haast onvermijdelijk. Maar scheiden is niet de job van je leven vinden. Het is niet omdat je plotseling in een confederale staat een ministaat bent dat er een oceaan tussen je in ligt.
The Lost Art of Listening Read More »
Bij De Standaard hebben ze het ofwel nog niet begrepen ofwel zijn ze daar echt helemaal perfide. Op de voorpagina van de website staat een poll waarbij gevraagd wordt naar wie nu de schuld draagt voor deze regeringscrisis.
De krant kiest er dus voor om nog maar eens aan een rondje vingerwijzen te beginnen. Ook het commentaar van Guy Tegenbos die de Franstaligen de schuld geeft van het hele débacle sluit daarbij aan. En dat terwijl we net nood hebben aan een moment van bezinning.
Het getuigt van plat opportunisme en populisme. Van stemmingmakerij en stem-verslaving. Politici en journalisten. Ze zijn blijkbaar in hetzelfde bedje ziek.
Get superbly human e-mails delivered in your mailbox Please remember to click on the link in the confirmation e-mail.
|
With the kind permission of Bernd Nurnberger, member of Triiibes and creator of this badge
