The possibility of the impossibility never makes sense. But when it does, you’ve outscored the competition.

Recently it became clear that Herman Van Rompuy, our prime minister, is going to become the first European President. This implies that somebody has to step up to take his place. Now a lot of people expect his fellow party-member and predecessor Yves Leterme to claim the stage. This prospect has sparked fierce debates among politicians, citizens and journalists.

The entrance and exit of Leterme

Leterme, who got 800 000 personal votes in the last national election (a record!), failed to overcome the differences between dutch-speaking and french-speaking parties. Leterme and his government chose confrontation over reconciliation which turned into escallation and mutual distrust. Not really a recipe for success especially when you’re facing a lot of economic and social turmoil.

After a turbulent trial over the sale of Fortis where legal officials suggested that politicians had to influence judges, Leterme had to step down. This must have been a huge blow for his pride and ego which had already taken a severe beating in the preceding months. After his resignation Leterme was resentful and bitter. Not a great way to make friends if you ask me.

Anyway. Herman Van Rompuy took over and managed to create a more constructive climate. But now Van Rompuy is gone and Leterme is ready to step back up.

Why the worst may be the best

I don’t know if this is a good thing or not. What I do know is that Leterme can have a huge advantage in comparison to everyone else. He has been through a terrible experience no one has ever been through before. True, it was humiliating, true, it must have made him bitter, but it has also been a tremendous opportunity to learn. If – and let me stress that again – if he has learned anything, it will give him an advantage which might make him the best prime minister we’ll ever have.

Why? Because he has made these mistakes AND was able to overcome them. Most people will only be able to avoid them, which is of course smart and highly intelligent, but is it always an advantage?

You tell me.

Innovative politics?

Also, offering people a second chance is a great opportunity to make the most of people’s personal experience. If not, how could we ever learn and evolve?

If we’ve ever evolved, it’s by making mistakes and overcoming them, not by just avoiding them. How can you seriously claim that creative and innovative companies have to allow mistakes when in politics mistakes shouldn’t be forgiven? Seriously?

What if Leterme is able to overcome his mistakes? Wouldn’t that make him stronger? Wouldn’t that give him that little extra we might need when things get rough?

It may. It may not. Personally I don’t feel much sympathy for him since resenful politicians are likely to end up in creating conflicts instead of steering away from them or transforming them into something better.

But I’m not willing to share the opinion that just because he messed things up he shouldn’t get a second chance. Even when there’s a lot at stake.

Call me stupid, call me naive. That’s what I think.

And you?

Just a little afterthought: I like to believe that leaders aren’t born as leaders, they become leaders and remain leaders during the act of leading.

This text is the English translation of a piece I wrote in response to the latest political news in my country. You can read more about that here, here,and here.

It’s dishonorable and disgraceful to see how members of the government, the presidents of their parties and the parties themselves try to claim and hold on to something that doesn’t belong to them.

It were the people of this country who gave them the mandate to take up a seat in parliament. It were the people of this country who – through the elected members of parliamant – gave the ministers the mandate to be a minister and act like one.

You, my dearest politicians, have abused the power that we have temporarily given you.

It doesn’t matter what you’ve personally accomplished so far, or whatever merit you or your party are supposed to have for our community. Whatever your position is, you’ve obtained it by virtue of the people who were willing to support you.

Do you realize what that means?

The show you’ve put on over the last couple of months and especially over the last few days have clearly shown that you’ve at least partially become alienated from the essence of our society and our democratic beliefs.

Even now you can’t return what doesn’t belong to you to its rightful owners.

You’ve maltreated our country for over more than a year now. You’ve severely damaged the gift you’ve been given, a valuable society of very valuable people.

When a child breaks the toys he received from its parents because he doesn’t use them in the right way, the parents take the toy away or they make him take responsibility for what he has done and give him a chance to fix things.

You’ve had many chances to fix what you’ve broken.

And self-indulgent as you are you’ve even done more harm to our state and our country.

I’m deeply ashamed for the display of so much immaturity.

I’m deeply ashamed that we haven’t been able to avoid this, that it had to come this far to realize how bad this is.

But I also believe that we’ll move on, no matter what. And we’ll grow stronger.

And please, don’t consider yourself to be that important.

You lie and you threaten our society when you make them believe that they can’t succeed without you.

You deceive us when you say that it’s in our country’s best interest that you remain in charge, while it is pretty obvious – and please, be honest, for once – that it’s all about your personal interests in the first place.

Your power, your status, your ideas, your ego.

Make no mistake. This country, these people, we will rebuild our society.

And we will do it with our without you.

For an English version of this text: click here

Het is beschamend om te zien hoe de regeringsleden, hun partijvoorzitters en partijen vasthouden aan iets wat niet van hen is.

Het is de bevolking die hun partijleden het mandaat heeft gegeven om een parlementaire functie te bekleden. Het is de bevolking die via het parlement aan de ministers het mandaat heeft gegeven om minister te zijn.

U, beste politici, hebt die plaats, die machtspositie, van ons in bruikleen gekregen.

Welk persoonlijk parcours u ook hebt afgelegd, welke eigen verdienste u en uw partij ook heeft, wat u beheert, de positie die u bekleedt hebt u enkel gekregen bij gratie van de mensen die u steunen.

Weet u wel wat dit betekent?

Het schouwspel van de afgelopen maanden en zeker van de afgelopen dagen toont alvast dat u volkomen van de essentie van onze samenleving vervreemd bent.

U slaagt er niet eens in om iets wat niet van u is terug te geven aan de rechtmatige eigenaars.

U hebt ons land nu al anderhalf jaar mismeesterd. U hebt het geschenk dat u gekregen hebt, deze waardevolle samenleving van mensen, grote schade toegebracht.

Als een kind het speelgoed stuk maakt dat hij van zijn ouders heeft gekregen, dan nemen zijn ouders het hem af of ze verplichten hem om het te herstellen.

U hebt uw kans om uw fouten te herstellen al veelvuldig gekregen.

En arrogant als u bent, hebt u onze staat nog meer naar de verdoemenis geholpen.

Ik schaam mij diep voor zo weinig volwassenheid.

Ik schaam mij diep dat wij er niet in geslaagd zijn om dit te vermijden.

Maar ik geloof net zo goed dat we verder gaan. En dat we sterker zullen worden.

En denkt u nu maar niet dat u zo belangrijk bent.

U bedriegt en bedreigt de samenleving wanneer u beweert dat zij niet zonder u kan.

U misleidt ons wanneer u zegt dat u in ’s lands belang moet blijven, terwijl het – en wees nu toch eens eerlijk – in de eerste plaats om persoonlijke belangen gaat.

Uw macht, uw status, uw ideeën, uw ego.

Vergis u niet. Dit land, deze mensen, wij dus, zullen onze samenleving herstellen, niet dankzij, maar ondanks u.

Laat van je horen! (nu ook op Facebook) Deze brief wordt verstuurd als opiniestuk naar alle Vlaamse kranten. Als iemand zin heeft om een Franse vertaling te maken, graag!

We don’t need better leaders.

We need a better understanding of what true leadership really means.

What’s your idea of true leadership?

After you’ve finished reading this post, you might want to read this one as well.

Belgian student got fired from NY bar after publicly criticizing the Belgian Minister of Defense and his delegation.

That’s the story in a nutshell.

Addendum (14:18 p.m.): as far as I know, there is no proof of a causal link between Ms Lubbe Bakker getting fired and her blogging about the behaviour of our Minister of Defense, only an indication.

Nathalie Lubbe Bakker was working at a bar in NY when on an evening, just a week ago, Minister of Defense Pieter De Crem stumbled in, apparently “completely wasted” singing burleske versions of flemmish folk songs.

We’re all people so that’s just a pity our prime minister decided to blow off some steam in that way.

Worse for De Crem and his delegation was a remark made by one of the diplomats Vincent Mertens de Wilmars. When asked by Lubbe Bakker what they were doing in NY, he replied that there was pretty much nothing to do since all their meetings with the UN got cancelled. The UN delegates were in Geneva something the Belgian delegations apparantly was aware of.

“Why did you come then after all?”, Lubbe Bakker asked.

“Well we knew they were gone, but in Brussels everything’s so quiet for the moment, nothing happens there so we could just as well go to NY. I’ve never been here before you know.”

Basically, that’s what Lubbe Bakker saw and heard that particular evening and that’s also how she described it on her blog (it’s in Dutch).

Four days later, she gets fired. Lubbe Bakker writes that a “well-informed source” told her that the spokesman of De Crem had called her boss at the B Café prior to her dismissal.

Of course saying that Lubbe Bakker got fired because of that call is hard to prove.

But if things happend this way, then this is – I think – a precedent in Belgian history.

Nonetheless, on his own website Pieter De Crem writes:

“Getting in touch with you has always been at the heart of my political engagement. Essentially, politics is a dialogue with the citizen. This conversation between you and me can be held in many ways. The internet helps close the gap between the citizen and the politician, it helps to close the gap between reality and policy as much as possible.”

Old-fashioned Hardliner

Pieter De Crem scares me.

He is on a mission to have an entry in our history books, not in the interest of our country but out of shear personal ambition.

Over the last four years he fiercely attacked the former Minister of Defense for abusing the army for private matters and for getting us involved into the war in Irak simply because we offered the US Army access to our railway network and our harbours.

As he became Minister of Defense himself, De Crem didn’t hesitate to send tanks to his home town to figure in a local parade, nor did he hesitate to go on a world wide meet-and-greet and to send our troops to some of the world’s most dangerous warezones in order to fight, not in order to rebuild and support.

No freedom of speech under my rule

But more important than De Crem himself is the way he and his staff think they can rule the world.

They completely ignore the freedom of speech.

They didn’t even have the guts to send Ms Lubbe Bakker a personal reply to explain what happened, perhaps to correct what was wrong.

They went straight for the kill, sent in the troops and complained to Ms Lubbe Bakker’s boss about something she does in her spare time, which is blogging about her experience in this world.

That is abuse of power.

That – besides from being completely wasted – is inappropriate behaviour.

Coming from a Minister of Defense, that scares me.

Addendum (14.18 p.m.) That is to say: if what Nathalie Lubbe Bakker writes, holds true. Because suppose it isn’t, then this whole idea of me ranting about these people abusing their power should actually scare you. From a blogger’s perspective, that would be inappropriate blogging behaviour.

Personal blogs are no newspapers

Blogs are no newspapers. They are opinions.

And unlike a minister’s opinion personal blogs spread opinions through peers. They don’t force opinions down your throat.

If you want to interact with a personal blogger like Ms Lubbe Bakker, have the courage to face her, have the decency to tell your version of the facts.

Ms Lubbe Bakker’s boss is to blame as well (again, only if the assumption that De Crem’s spokesman complained to him holds true).

Why didn’t he talk to her about this? Why didn’t he ask her why and how? Because he was afraid she’d get the word out that De Crem’s spokesman put him under pressure to get her fired?

Now the word is out.

And it’s definitely not in favour of Mr De Crem and his entourage.

So far De Crem has done everything but closing the gap between him and Ms Lubbe Bakker. He has done everything but adapt his policy and his behaviour to reality.

All the world’s a stage

So Mr De Crem, if you or your entourage read this, feel free to comment.

Feel free to disagree. The stage is yours as it is mine.

Well, that is to say, last time I checked it still was.

Dear readers, If you want to support Nathalie Lubbe Bakker, feel free to do so.

If you want to get in touch with our Minister of Defense (something he says he likes very much), please do so as well.

Bij De Standaard hebben ze het ofwel nog niet begrepen ofwel zijn ze daar echt helemaal perfide. Op de voorpagina van de website staat een poll waarbij gevraagd wordt naar wie nu de schuld draagt voor deze regeringscrisis.

De krant kiest er dus voor om nog maar eens aan een rondje vingerwijzen te beginnen. Ook het commentaar van Guy Tegenbos die de Franstaligen de schuld geeft van het hele débacle sluit daarbij aan. En dat terwijl we net nood hebben aan een moment van bezinning.

Het getuigt van plat opportunisme en populisme. Van stemmingmakerij en stem-verslaving. Politici en journalisten. Ze zijn blijkbaar in hetzelfde bedje ziek.

Een goeie politicus kent het onderscheid tussen wat belangrijk is voor zijn verkiezingsscore en wat belangrijk is voor zijn kiezers. En wat belangrijk is voor het ene is niet noodzakelijk belangrijk voor het andere. Dat heeft de mislukking van Leterme I duidelijk aangetoond.

Wat dit land nodig heeft, zijn politici die de moed hebben om tegen de heersende opinie van hun kiezers in te gaan in het belang van diezelfde kiezers. Dat geldt niet enkel voor het FN of de NV-A. Dat geldt voor alle betrokken politieke partijen.

Dat heeft niets te maken met een gebrek aan politiek pragmatisme of realiteitszin. Wie zegt dat de huidige toestand nu eenmaal de realiteit is en dat de crisis van ons land de realiteit aantoont dat we niet langer kunnen samenleven, die liegt.

De realiteit is maakbaar. Ze is voor haar verloop, en zeker op momenten als deze, afhankelijk van keuzes. Geen keuzes van groepen, maar van individuen. Het gebeurt maar zelden dat mensen zo nadrukkelijk de kans krijgen om zulke verregaande keuzes bewust te maken. Wie die kans en de bijbehorende verantwoordelijkheid krijgt, wordt geacht er wijs mee om te springen.

Hoe je dat doet? “Geef het goede voorbeeld”, drukte mijn moeder me op het hart. Terwijl ze eigenlijk bedoelde: als je de kans krijgt, maak dan de wereld zoals jij denkt dat hij goed is.

De politici van dit land, de politieke onderhandelaars, zij hebben als individuen een dergelijke kans gekregen. Zij kregen het mandaat om samen het land te maken zoals zij denken dat het goed is, voor alle burgers wel te verstaan.

Je zou verwachten dat ze er wijs mee zouden omspringen.

Laat ons hopen dat de volgende regering alvast meer verantwoordelijkheidszin en meer inzicht en visie aan de dag legt om andere keuzes te maken, moedige keuzes, misschien vandaag tegen de opinie van hun kiezers in, maar voor het welzijn van hun kiezers en voor diegenen die na hen komen.

Voor de toekomst dus. Daar kiest uiteindelijk iedereen voor.

Update 4: Het is ironisch, op het cynische af dat een partij als CD&V geen keuzes heeft durven maken tegen hun electoraat in. Nu, ruim een jaar na de verkiezingen, hebben ze niets bereikt, behalve dat hun electoraal kapitaal erop achteruit is gegaan. En dat zonder hun kiezers en zonder het land iets wezenlijks in de plaats te geven. De crisis daar gelaten. Of hetzelfde geldt voor de andere betrokken partijen valt nog te bezien.

Update 3: Het klinkt allemaal wat fascistoïde, dat kiezen tegen je kiezers in en voor het welzijn van je kiezers. Het Derde Rijk zou alle Duitsers bevoordelen, maar uiteindelijk was het een gruwelijke mythe die Hitler ter meerdere eer en glorie van zichzelf gecreëerd heeft, met alle gevolgen vandien. Idem voor Stalin en diens Russische rijk. Idem voor Mugabe en Zimbabwe. Maar de nuance is anders. Als de Belgische politici een moedige beslissing moeten nemen door voor een onderhandelde, creatieve en fundamenteel constructieve oplossing te kiezen (beeld je eens echt in hoe we als België een meerwaarde kunnen betekenen?), dan zijn dat beslissingen die vandaag slecht zouden zijn voor hun verkiezingsscore. Maar die verkiezingen lagen, als ze door waren gegaan, nog veraf. Er zou nog twee jaar geweest zijn om bezig te zijn met wat echt belangrijk is: dit land, deze samen-leving sterker te maken voor de toekomst.

Update 2: het enige waar zowel de pers als de betrokken partijen mee bezig zijn is de realiteit zo proberen te verwoorden tot blijkt dat de bal in het kamp ‘van de ander lag’ zodat ‘zij’ (die anderen dus) de volledige verantwoordelijkheid dragen voor het mislukken van de onderhandelingen. Wat een schrijnend gebrek aan zelfkennis. Wat een angstaanjagend gebrek aan inlevingsvermogen.

“Mais, plus fondamentalement, la formule imaginée par Yves Leterme a provoqué lundi une brutale crise de conscience politique au nord : dire « oui » à ses propositions et lui permettre de poursuivre ? Dire « non » et risquer de faire tomber le gouvernement fédéral ?” (uit: David Coppi & Véronique Lamquin, “Leterme a présenté sa démission au Roi”, LeSoir.be, dinsdag 15 juli 00:39)

“De originele versie van de dialoog van deelstaat tot deelstaat kon misschien tot iets leiden. De misvormde versie leidt naar nergens. Dan maar de crisis. Die is niet goed voor het land maar het zijn de Franstalige partijen die ervoor verantwoordelijk zijn. (…) Ze wisten het.” (uit: Guy Tegenbos, “Niet in staat zich te hervormen”, De Standaard, dinsdag 15 juli)

Update 1: Uit een edito van Veronique Lamquin in LeSoir: “Or, la maison Belgique a besoin non pas d’un coup de peinture mais d’une rénovation en profondeur, sous peine d’être vouée à la destruction. L’urgence est là : les signes de délitement de l’édifice se multiplient. Les étages fédérés ne supportent plus le poids du toit fédéral. Alors que l’architecture de la Belgique est à ce point complexe qu’elle ne peut tenir debout sans le soutien de toutes ses composantes. Sur une base libre et volontaire. Le veulent-elles encore ? Sont-elles capables de s’entendre sur un nouvel aménagement intérieur, minimum vital d’une vie en commun ? Ces questions-là, cruciales, méritent une réponse. Honnête et franche, sans tabou, de la part de tous les intervenants. Un exercice de vérité sans cesse reporté. Une nouvelle fois repoussé, sans doute, ce 15 juillet. Une occasion manquée. Qui ne se représentera peut-être pas si souvent, avant qu’il ne soit trop tard. Aussi les acteurs politiques de 2008 seraient-ils bien inspirés d’ouvrir le débat sans attendre, à la rentrée. Parce que la prochaine échéance, celle de juin 2009, ne se contentera pas de faux-semblants.” (bron: LeSoir, 13 juli 2008)

Ontwaken in een ander land. Hoe doe je dat? Je staat op, je ontbijt, gaat naar het station en neemt de trein. Eenmaal aangekomen wandel je naar je werk – bij mij de Koningsstraat -, je groet je collega’s, je zet je computer aan en begint op het klavier te tokkelen.  Aan het einde van de dag – zo tegen een uur of vijf – ga je naar huis. Eten, wat televisiekijken. Slapen.

En zo gaat het maar door.

Ga zo maar door. Doorgaan. Minstens één keer per week werd door één van de vele hoofdrolspelers – of mensen die zich hoofdrolspeler waanden – in het politieke drama rond de regering Leterme het omgekeerde geopperd: dat het zo niet langer kon doorgaan.

Maar in tegenstelling tot al die boude uitspraken is alles wel degelijk gewoon zijn gangetje gegaan. Burgers werkten en vloekten. Het leven werd duurder. De bevolking armer. En de dames en heren van de Wetstraat maakten er ondertussen een bonje van.

We zullen doorgaan. Ook dat viel even zoveel keren te horen. Vooral dan uit de mond van een premier die – het getuigt bijna van een Middeleeuwse hoofsheid – zowaar bereid was om te sterven voor het vaderland. Al weet hij af en toe niet zo goed welk vaderland dat precies is.

Maar wat wordt het nu? Doorgaan, of niet doorgaan?

Ik kan geen politieke analyses maken. Daarvoor ken ik de politieke pragmatiek te weinig. Het strategische spel kan ik evenmin overzien. Maar als ik de voorspellingen die de politieke commentatoren en proffen vanochtend gaven naast de realiteit van vanavond leg, dan moet ik toch vaststellen dat ook zij er flink naast zaten.

Misschien – het zijn tenslotte ook maar mensen – hoopten zij ook dat de onderhandelaars zouden doorgaan om tot een onderhandelde oplossing te komen. Maar hoe kan dat als de grootste dwarsliggers hun hielen diep in het zand geboord bleven herhalen dat ook zij – zij het dwarsliggend – zouden volhouden tot het bittere eind?

Wat me frappeert is dat er vandaag zo veel kennis en zo veel wijsheid op deze aardbol voorhanden is als het op onderhandelen aankomt. Respectvol communiceren, constructief denken, er bestaan cursussen voor, er zijn handboeken en vooral, er lopen hier een pak ervaringsdeskundigen rond.

Waar zijn die psychologen en teamcoaches, die enablers en motivators, die diplomaten en communicatiespecialisten? Waar is in godsnaam de creativiteit gebleven? Wie heeft zich echt serieus out of the box gewaagd? Wie heeft de moed gehad, het doorzettingsvermogen en de branie?

Wij zijn een land van lafaards. Zware woorden, ik weet het. Maar wie van onze politici heeft de moed gehad om eens het verhaal te vertellen vanuit het standpunt van de ander? Wie heeft het aangedurfd om op die politieke toneel uit zijn of haar rol te vallen en misschien eens echt door de ogen van de ander te kijken? Wie heeft er in al die gesprekken echt geluisterd?

Creatief zijn is blijkbaar beperkt tot de Fabres, de De Keersmaeckers en de Dardennes van deze tijd. Creativiteit is iets voor kunstenaars én ondernemers én reclamejongens én boekhouders. Zolang het er maar niet toe doet. Want echte creativiteit en de openheid en de durf die die vereist daarvan hebben we de afgelopen maanden maar bitter weinig gezien.

In politiek heeft creativiteit geen plaats. Echte creativiteit en dus niet het vernuftig sleutelen aan wetsvoorstellen en goochelen met postjes en cijfers om iedereen en vooral jezelf te plezieren. Creativiteit met ballen. Creativiteit die ertoe doet.

Hier staan we dan. Op de rand van. Tja, van wat?

Wat gaan we nu doen? Zullen we doorgaan tot het bittere eind? Of geloven we echt dat het zo niet verder kan? En zijn we dan ook echt bereid om daar zelf iets aan te doen? Want de verantwoordelijkheid bij een ander leggen, daar boek je geen vooruitgang mee.

Wakker worden in een ander land. Balanceren op de rand van. Het is iets waar ik van droom. Het is een kans, een uitdaging. Ze ligt voor het grijpen.

Zie het als een aanmoediging. Nu moeten we het doen. Jij en ik. Vandaag. Creatief zijn. En het vooral gewoon doen. Van ons land ons land maken. Doorgaan. En samen leven.

Iets anders dan het anders doen kunnen we niet. Gelukkig maar.