Laten we scheiden, dan zijn we er van af

“Il faut quitter les flamands au plus vite”, want wie weet wat ze ons nog allemaal gaan aandoen. Dat is algemene teneur van de reacties op La Libre Belgique bij het ontslag van Yves Leterme. Je kunt ermee lachen. Je kunt er de spot mee drijven. Je kunt het oneens zijn met zulke reacties. Maar je kunt ze niet ontkennen.

En dan ben je weg. Natuurlijk?
Laten we scheiden, dan zijn we eindelijk van al dat gedoe af. Scheiden lijkt, zeker als reacties leest zoals die op Lalibre.be, haast onvermijdelijk. Maar scheiden is niet de job van je leven vinden. Het is niet omdat je plotseling in een confederale staat een ministaat bent dat er een oceaan tussen je in ligt.

The Lost Art of Listening

Gangster krijgt job bij Brusselse politie

Het had de kop kunnen zijn van het ultieme rehabilitatieverhaal. Brusselse zware jongen met meer dan 40 misdrijven op zijn kerfstok kan na gevangenisstraf aan de slag bij de Brusselse politie. “Ik weet dat ik wat mispeuterd heb, maar ik ben blij dat ik hier mag werken. Ik heb een voorbeeldfunctie en dat maakt me fier.”(*)

Niet dus. De man, die via een schoonmaakbedrijf bij de politie kwam werken, is herkend door twee inspecteurs en met vakantie gestuurd. “De ontslagprocedure is opgestart”, zo stond er op deredactie.be te lezen. Aangezien de man een proefcontract heeft zal die wel niet veel om het lijf hebben.

Naïef? Zeker is dat als de gangster zichzelf wil zien als een slachtoffer van de samenleving, hij er alvast een dijk van een excuus heeft bijgekregen.

Eens een boef, altijd een boef. Kwestie van het zekere voor het onzekere te nemen.

(*) Voor alle duidelijkheid, die quote heb ik verzonnen.

Via