Laten we scheiden, dan zijn we er van af

“Il faut quitter les flamands au plus vite”, want wie weet wat ze ons nog allemaal gaan aandoen. Dat is algemene teneur van de reacties op La Libre Belgique bij het ontslag van Yves Leterme. Je kunt ermee lachen. Je kunt er de spot mee drijven. Je kunt het oneens zijn met zulke reacties. Maar je kunt ze niet ontkennen.

En dan ben je weg. Natuurlijk?
Laten we scheiden, dan zijn we eindelijk van al dat gedoe af. Scheiden lijkt, zeker als reacties leest zoals die op Lalibre.be, haast onvermijdelijk. Maar scheiden is niet de job van je leven vinden. Het is niet omdat je plotseling in een confederale staat een ministaat bent dat er een oceaan tussen je in ligt.

The Lost Art of Listening

Wakker worden in een ander land. Hoe doe je dat? (2)

Een goeie politicus kent het onderscheid tussen wat belangrijk is voor zijn verkiezingsscore en wat belangrijk is voor zijn kiezers. En wat belangrijk is voor het ene is niet noodzakelijk belangrijk voor het andere. Dat heeft de mislukking van Leterme I duidelijk aangetoond.

Wat dit land nodig heeft, zijn politici die de moed hebben om tegen de heersende opinie van hun kiezers in te gaan in het belang van diezelfde kiezers. Dat geldt niet enkel voor het FN of de NV-A. Dat geldt voor alle betrokken politieke partijen.

Dat heeft niets te maken met een gebrek aan politiek pragmatisme of realiteitszin. Wie zegt dat de huidige toestand nu eenmaal de realiteit is en dat de crisis van ons land de realiteit aantoont dat we niet langer kunnen samenleven, die liegt.